O GoConqr está de visual novo! Conte para nós o que você achou.

Fluxograma

Micosis subcutáneas

Ariana Ordóñez Espanhol

Micosis subcutáneas

Conteúdo do fluxograma

  1. Micosis subcutáneas

  2. Esporotricosis

  3. Micetoma

  4. Cromoblastomicosis

  5. Lacaziosis

  6. Rinosporidiosis

  7. Agentes etiológicos

  8. Características

  9. Técnicas de identificación (laboratorio)

  10. Se dividen en 2 grupos, bacterias filamentosas o actinomicetos y hongos filamentosos o eumicetos

  11. Actinomicetos (formación de granos blanco-amarillentos)

  12. Eumicetoma

  13. Por hongos negros o feohifomicetos (formación de granos negros)

  14. Por hongos blancos o hialohifomicetos (formación de granos blancos)

  15. Madurella mycetomatis, Madurella grisea, Leptosphaeria senegalensis, Cladophialophora mycetomatis (sp. nova), Curvularia lunata, Curvularia geniculata, Exophiala jeanselmei, Phialophora verrucosa, Glenospora clapieri, Phaeoacremonium parasiticum, Phialophora cyanescens, Leptosphaeria tompkinsii, Pyrenochaeta romeroi, Pyrenochaeta mackinnonii, Cladophialophora bantiana

  16. Acremonium recifei, Neotestudina rosatii, Fusarium moniliforme, Fusarium solani, Aspergillus nidulans, Aspergillus flavus, Cylindrocarpon cyanescens, Dermatofitos (T. rubrum, M. audouinii, M. canis), Pseudallescheria boydii (Scedosporium apiospermum), Acremonium falciforme, Acremonium kiliense.

  17. Nocardia

  18. Nocardiopsis

  19. Actinomadura

  20. Actinomadura

  21. asteroides,

    brasiliensis (principal en México), mexicana, otitidiscaviarum, trasvalensis.

  22. dassonvillei

  23. madurae,

    pelletieri (grano rojo)

    vinaceae (grano rojo).

  24. samaliensis, sudanensis.

  25. Es un síndrome inflamatorio crónico que aumenta el volumen deformando la región que afecta y creando lesiones con aspecto de tipo nodular, de donde se drena un exudado que contiene los llamados "granos".

  26. Se divide en eumicetona (por hongos filamentosos) y en actinomicetona (por actinomicetos filamentosos aerobios).

  27. El actinomicetoma generalmente comprende 3 géneros Nocardia, Streptomyces y Actinomadura, mientras que el eumicetoma comprende varios géneros como Madurella en hongos negros y Acremonium en hongos blancos.

  28. La micetona está presente en zonas geográficas vecinas al Trópico de Cáncer, en climas subtropical y tropical senegalés, siendo más frecuente en África, Asia y América.

  29. Su vía de entrada es cutánea por medio de traumatismos; agentes entran por solución de continuidad (ej: piedras, clavos, espinas, etc), por eso predomina en pies.

  30. Son más frecuentes en hombres que en mujeres y en individuos entre los 30 a 50 años, por ser grupos de personas activos económicamente; se relaciona con la ocupación, por lo que está presente en leñadores, amas de casa de zonas rurales, etc.

  31. Su presencia depende del tamaño del inóculo, estado inmune del huésped y virulencia de la cepa, por lo que es indeterminado su periodo de incubación.

  32. Toma de muestra

  33. Fístula cerrada se abre con aguja, se toma exudado con asa micológica y se divide para observar y cultivar. Si no hay fístulas se toma una biopsia. Si abarca pulmones se toma esputo o lavado bronquial.

  34. Examen directo

  35. Se coloca la muestra en un portaobjetos, se coloca lugol, solución salina, KOH o blanco de calcoflúor y se pone el cubreobjetos

  36. Granos de Nocardia spp. son microsifonados, 50-150 um, color blanco o amarillento, aspecto arriñonado, pueden tener muchas clavas. Granos de Actinomadura madurae son microsifonados, 1-5 um, color blanco amarillento, forma irregular, blandos, suelen tener seudoclavos al microscopio. Granos de Actinomadura pelletieri son microsifonados, 60-150 um (pequeños) y 200-300 um (grandes), color rojo, forma en grupos y redonda, no tiene clavas ni cemento.

  37. Cultivos

  38. Se realiza en medios de Saboraud, dextrosa agar o extracto de levadura agar. Tiempo promedio 15-20 días

  39. Biopsias

  40. En dermis superficial infiltrado granulmatoso, granos en centro de abseso. Busca agente causal

  41. Pruebas inmunológicas

  42. Pruebas serológicas de baja importancia porque se necesita un sinnúmero de antígenos.

  43. Agentes etiológicos

  44. Características

  45. Técnicas de diagnóstico (laboratorio)

  46. Agentes etiológicos

  47. Características

  48. Técnicas de diagnóstico (laboratorio)

  49. Agentes etiológicos

  50. Características

  51. Técnicas de diagnóstico (laboratorio)

  52. Agentes etiológicos

  53. Características

  54. Técnicas de diagnóstico (laboratorio)

  55. Hongos dimórficos etrictos dentro del complejo Sporothirux schenkii, incluyendo sus especies albicans, brasiliensis, globosa, lurei, schenckii y mexicana.

  56. Micosis de tipo subagudo o crónico, afecta más ganglios linfáticos y piel en forma de gomas y nódulos.

  57. Es la micosis subcutánea más prevalente en el mundo, Australia y Japón son zonas endémicas, hay un mayor número en América intertropical.

  58. Cepas están en clima húmedo y templado y vive en el suelo, madera, detritus vegetal, ramas, hojas, frescas o secas, por lo que se relaciona con ocupaciones como niños en edad de escuela. pescadores, campesinos, etc.

  59. Ingresa al cuerpo por traumatismos, vía cutánea, por material contaminado. En zonas altas endémicas, por vía respiratoria.

  60. Su periodo de incubación varía entre 1 semana a 1 mes. Es incierto en casos pulmonares por no tener síntomas; ciertos factores que influyen son el alcoholismo crónico, desnutrición y patologías que debilitan el sistema inmune.

  61. Examen directo y tinciones

  62. No son muy útiles, más bien levaduras resaltan por técnicas de inmunofluorescencia pero estas son difíciles de hacer y costosas.

  63. Cultivos

  64. Mejor método. Se siembra en agar Sabouraud y este con antibióticos incubados a 28°C, por 5-8 días. Se obtiene colonias de aspecto levaduriforme. Tiempo después en el centro se observa cúmulos de micelio (corenium), en la periferia se observa aspecto mucoide, color café.

  65. Biopsia

  66. 3 zonas, la central con microabsesos de histiocitos, linfocitos y PMN, la 2da rodea a la central con una imagen tuberculoide con células gigantes multinucleadas tipo Langhans y la 3ra formada por linfocitos, fibroblastos y plasmocitos.

  67. Pruebas inmunológicas

  68. Intradermorreacción con esporotricina M se realiza con fracción metabólica polisacarídica de S. schenckii, la cual se inyecta intredérmicamente en espalda o antebrazo y se espera 24-48 si forma una zona eritematosa, dolorosa, indurada, diámetro mayor a 5 mm (positivo).

  69. Otras pruebas

  70. Identificación de cepas por muestras de tejidos por amplificación de fragmentos de ADN (pruebas PCR).

  71. Hongos negros, dentro del orden Chaetothyriales. Las especies más frecuentes son Cladophialophora carrionii y Sonsecaea pedrosoi. Menos asilados Phialophora verrucosa, Exophoiala dermatitidis, etc.

  72. De curso crónico caracterizada por la formación de nódulos de aspecto verrugoso particularmente en miembros inferiores.

  73. Patología está en climas subtropicales y tropicales, con Brasil como el país con más casos.

  74. Las especies que la producen viven en vegetales, suelo. Su entrada al organismo es cutánea por una solución de continuidad, presente en traumatismo mayormente con astillas de madera.

  75. Se presenta mayormente entre los 30-40 años, afectando más a hombres, en ocupaciones como leñadores, campesinos y granjeros.

  76. Examen directo

  77. Se recolecta escamas por raspado y se preparan con KOH al 40%, al microscopio se ve células muriformes, solas o agrupadas, de color café y pared gruesa, pueden estar divididas como "granos de café"

  78. Cultivos

  79. En medios como Saboraud o más antibióticos agar a 25-28°C, por 10 días para desarrollarse y alcanza todas sus características 30-40 días luego. Colonias vellosas, radiadas, aterciopeladas, poco vello micelial blanco cubriéndolas.

  80. Biopsias

  81. Se presenta un granuloma supurativo y a veces tuberculoide con células muriformes. En dermis superficial hay reacción granulomatosa supurativa formada por células gigantes de tipo Langhans, células epitelioides, linfocitos

  82. Pruebas inmunológicas

  83. Poca importancia porque su proceso es superficial y con facilidad se ve la formación parasitaria

  84. Levadura llamada Lacazia loboi, considerado un hongo dimórfico

  85. Específicamente produce lesiones cutáneas nódulo-queloideas y verrugosas en el delfín y en el hombre.

  86. El mayor número de casos se encuentran en la región amazónica y coinciden con un clima tropical con mucha precipitación pluvial

  87. No se ha podido cultivar in vitro

  88. Ingresa al organismo por traumatismos cutáneos y se disemina por contigüidad y está presente mayormente en hombres entre 20-30 años.

  89. Se relaciona con ocupaciones como pescadores, agricultores y campesinos.

  90. Es una patología de tipo muy crónico presente en cualquier parte del cuerpo pero específicamente más en miembros inferiores, superiores, tronco y pabellón auricular.

  91. Examen directo

  92. Realizado con fragmentos de tejido obtenidos por biopsia o cirugía, se macera con solución salina y lo que resulta se prepara con KOH al 20%, observando en el microscopio levaduras con doble contorno y refringentes, solas o en cadenas de blastoconidios

  93. Biopsia

  94. Se observa células monogemantes o formadores de cadenas de blastoconidios, observadas ya sea con tinción de eosina y hematoxilina. Las estructuras fúngicas casi siempre están dentro de células gigantes y macrófagos

  95. Inmunología

  96. Poca importancia por antígeno "lobina", que da resultados variables

  97. Rhinosporidium seberi, un mesmicetoxoario

  98. Afecta de forma particular a las mucosas de oídos, laringe, genitales, ojos y nariz a manera de pólipos friables muy vascularizados

  99. La zona endémica con mayor importancia en el mundo es India y Sri Lanka y se cree que su hábitat es el agua, principalmente el fondo de estanques o ríos

  100. Su entrada al organismo son las mucosas, principalmente la conjuntiva y la nariz, pues se observa en zonas donde el arena es dispersada por el viento, también puede ingresar por mucosa genital

  101. Su mayor incidencia es entre los 30 a 40 años y está relacionada con ocupaciones que extraen lodo y arena, buceadores, campesinos y pescadores

  102. Puede ser de tipo nasal (más frecuente), laríngea y faríngea, ocular (segundo importante), cutánea, genital y miscelánea (paladar, ano, oído externo, lengua, entre otros)

  103. Examen directo

  104. Fragmento recolectado se macera con KOH al 10% y al microscopio se observa un esporangio de gran tamaño, con endosporas

  105. Biopsia

  106. Se observa esporangios, con doble membrana y muchas endosporas. La imagen histopatológica se compone de PMN, linfocitos, células gigantes multinucleadas (alrededor de los parásitos) y plasmocitos

  107. Cultivos

  108. No tiene importancia porque el agente etiológico no se ha logrado aislar en medios de cultivo

  109. Micosis subcutáneas
  110. Micosis subcutáneas
  111. Micosis subcutáneas
  112. Micosis subcutáneas
  113. Micosis subcutáneas
  114. Micosis subcutáneas
  115. Micosis subcutáneas
  116. Micosis subcutáneas
  117. Micosis subcutáneas
  118. Micosis subcutáneas
  119. Micosis subcutáneas
  120. Micosis subcutáneas
  121. Micosis subcutáneas
  122. Micosis subcutáneas
  123. Micosis subcutáneas
  124. Micosis subcutáneas

Informações

Descrição
Fluxograma sobre Micosis subcutáneas, criado por Ariana Ordóñez em 10-11-2021.
Criado por
Ariana Ordóñez · nov 2021
Atualizado
10 nov 2021
Visualizações
0
Avaliação

Mais sobre Micosis subcutáneas

Fale Conosco

Sobre o que é sua mensagem?

O que você acha do novo visual?

Você gostou?